Toen Ursula von der Leyen tijdens de zomer een handelsakkoord sloot met Trump werd ons verteld dat het voor stabiliteit en voorspelbaarheid zou zorgen.

Een sterk akkoord waarmee een verdere escalatie en confrontatie vermeden kon worden.

Dat “sterk” akkoord mocht wat kosten: de EU zou $750 miljard investeren in de VS en een eenzijdige importheffing van 15% aanvaarden.

Het was al de tweede keer dat Trump Europa het vel over de oren had getrokken.

Enkele maanden eerder had hij de NATO-landen nog gedwongen om hun investeringen in defensie op te trekken tot 5% van het BNP.

En aangezien meneer Trump verwacht dat wapens en oorlogstuig bij voorkeur in de VS worden gekocht, komt het er in de praktijk op neer dat landen zoals België en Nederland jaarlijks enkele procenten van hun BNP naar de VS mogen dragen.

Vergeet ook niet dat de VS ook al een belangrijke rol heeft gespeeld in het conflict met Rusland.

Amerikaanse diplomaten zoals Victoria Nuland en hooggeplaatste militairen zijn al sinds 2013 het vuurtje aan het opstoken en fluisterden Zelensky in het oor dat het Nato-lidmaatschap gereed lag. Goed wetende dat Poetin het als een absolute rode lijn zou zien en wellicht zou leiden tot een groter conflict.

En dan is er ook nog het mysterie van de Nord Stream. Wie heeft de Nord Stream opgeblazen? Het is een vraag die we ons in Europa niet lijken te stellen.

Volgens de Amerikaanse onderzoeksjournalist Seymour Hersh ging het om een geheime operatie van de Verenigde Staten. Hersch heeft een lange carrière van spectaculaire onthullingen en de afgelopen decennia niet één keer een artikel moeten terugtrekken. Zijn track-record is feilloos.
​
Of het nu de Amerikanen waren of niet, we kunnen er niet om heen dat het één van de redenen was voor Europa om te veranderen van gasleverancier. We zouden ons gas niet langer van Rusland kopen maar als LNG invoeren vanuit de VS.

Dat Amerikaanse LNG 3 tot 5 keer duurder is dan Russisch gas leek een bijkomstigheid voor onze leiders.
​
Maar het was allerminst een bijkomstigheid voor de Europese industrie. Energie is een belangrijke input cost en als je energiekost 3 tot 5 keer hoger ligt dan elders in de wereld ben je gewoon als industrie niet meer competitief.

Ik schreef daarover in maart 2022 al het volgende:

“De Europese industrie is aan deze gasprijzen niet meer competitief en als we geen manier vinden om de prijzen (snel!) weer omlaag te duwen, eindigt Europa in een economisch kerkhof.

Poetin heeft ons goed in de tang en Europa staat nu voor de keuze tussen pragmatisme en moraliteit. Zonder de Russische energie kunnen wij simpelweg niet verder”

We zijn inmiddels vier jaar verder en het kwartje lijkt maar niet te vallen.

In een opiniestuk van Isabel Albers, hoofdredacteur van De Tijd, wordt de vraag gesteld hoeveel wake-up calls nog nodig zijn voor onze industrie.

​
Wie het artikel leest, moet echter vaststellen dat de olifant in de kamer opnieuw onbenoemd blijft. Zolang we niet erkennen dat onze industrie niet meer competitief is zonder Russisch gas, zal er geen einde komen aan de de-industrialisatie van ons continent.

​
​
groeten,
​
Maarten Verheyen, Beurs.com​

​

PS. Op zoek naar meer?

1) Lees hier eerdere edities van mijn nieuwsbrief

2) Volg me op social media:

​​

​